Original

Tout ce qu'on peut en elle voir
N'est que douceur et amytié,
Beauté, bonté et un vouloir
Tout plein d'amoureuse pitié.

Mais je n'en suis édifié
De rien mieux, car le regard d'elle
Me met en une peine telle
Que ne la puis dire à moytié.

Si je la voy, je me lamente,
Quand je la voy, je me tourmente:
Le doux n'est jamais sans l'amer,
Voyla que c'est de trop aymer.

(Meier, Bernardus (1977), p.46-48)

Nederlands

't Gene ik meen te zien in haar
is alleen maar zachtheid en echte vrienschap
schoonheid, goedheid en goede wil
gepaard aan liefderijk aanvoelen.

Maar al ben ik er echt door gesticht,
ik ben er door geroerd, maar haar blik reeds
maakt me zo onzeker van mezelf,
dat ik het zelfs niet half kan zeggen.

Als 'k ze zie, ben ik al bedroefd,
Als 'k ze zie, doet het me wenen:
Het zoete bestaat nooit zonder bitter;
Dat is altijd zo, als je te hevig bemint.